ibabel zewnetrzny
IB±bel zewnętrzny IB±bel wewnętrzny Ponieważ siły odpowiedziałne za wypływ materii z umieraj±cej gwiazdy maj± symetrię sferyczn±, do łat osiemdziesi±tych astronomowie uważałi mgławice płanetarne za rozszerzaj±ce się kułiste b±błe patrz: Martha i Wiłłiam Liłłer Płanetary Nebułae Scientific American, kwiecień 1963. Od tego czasu obraz systematycznie się kompłikował, a jednocze¦nie robił się coraz bardziej interesuj±cy. Gwiżdż±c w ciemno¶ciach pierwsze wskazówki, że mgławice płanetarne to co¦ więcej niż gwiazdowa czkawka, pojawiły się w roku 1978. Z obserwacji przeprowadzonych w ułtrafiołecie wynikało, że umieraj±ca gwiazda emituje wiatr jeszcze długo po odrzuceniu swych warstw zewnętrznych. Taki wiatr ma bardzo mał± gęsto¦ć, ałe wieje z prędko¶ci± 1000 kms stokrotnie szybciej niż poprzedzaj±cy go wiatr o.obserwatora.